Sıkça Sorulan Sorular

Oyun terapisi genellikle 2-10 yaş arasındaki çocuklarla uygulanmaktadır. Kullanılacak terapi yaklaşımı çocuğun gelişim düzeyi ve ihtiyaçlarına göre belirlenir.

Hayır. Her çocuğun oyun terapisine ihtiyacı yoktur. Oyun terapisinin gerekli olup olmadığı klinik değerlendirme sonucunda belirlenir.

İlk seans genellikle sadece ebeveyn ile yapılan ön görüşmedir. Bu görüşmede çocuğun gelişim öyküsü, aile dinamikleri ve terapiye geliş nedeni detaylıca konuşulur. Sonraki süreçte çocukla seanslar devam ederken, belirli aralıklarla (örneğin 4-5 seansta bir) ebeveyn danışmanlığı seansları yapılarak süreç değerlendirilir. Oyun terapisi aileden bağımsız değildir; sizlerin iş birliği başarının anahtarıdır.

Oyun terapisi seansları standart olarak 45 dakika sürer. Terapi sürecinin kalıcılığı, çocuğun sağlıklı bir bağ kurabilmesi ve etkililiği açısından seansların başlangıçta haftada bir düzenli olarak yapılması önerilir. Süreç ilerledikçe ve hedeflere ulaşıldıkça seans aralıkları iki haftada bire veya ayda bire doğru esnetilir. Zorlu süreçlerde (ağır travma vb.) sıklık terapistin yönlendirmesiyle değişebilir.

Normal oyunda amaç eğlenmek ve gelişimi desteklemektir. Oyun terapisinde ise oyun, bilimsel temellere dayanan bir psikoterapi yöntemi olarak kullanılır ve terapist tarafından belirli terapi hedefleri doğrultusunda yürütülür.

Kesinlikle zorlamamalısınız. Oyun odası çocuğun tamamen kendine ait, gizliliğin korunduğu güvenli bir alandır. Seans sonrasında "İçeride ne oynadınız? Terapiste ne anlattın?" gibi sorular sormak çocukta baskı yaratabilir. Çocuğunuz kendi isteğiyle anlatırsa dinleyin, anlatmazsa "Güzel vakit geçirdiğine sevindim" diyerek alanına saygı duyduğunuzu gösterin.

Çocuğunuz son zamanlarda normalde göstermediği davranışlar sergiliyorsa (aniden öfkelenme, içe kapanma, okul başarısında düşüş, uyku/yeme düzeninde bozulma, bebeksi davranışlara geri dönme veya parmak emme/alt ıslatma gibi) ya da ailece zorlu bir yaşam olayından (boşanma, taşınma, kayıp) geçiyorsanız, bir oyun terapistinden destek almanın zamanı gelmiş demektir.

Çocuk Merkezli Oyun Terapisi genellikle 2-10 yaş arasındaki çocuklarla uygulanır. Terapi süreci çocuğun gelişim düzeyi, ihtiyaçları ve başvuru nedenine göre planlanır.

Seanslar genellikle haftada bir, 45 dakika sürer. Toplam terapi süresi ise çocuğun ihtiyaçlarına, başvuru nedenine ve terapi sürecindeki ilerlemeye göre değişiklik gösterebilir.

Evet. Düzenli ebeveyn görüşmeleri ile çocuğun gelişimi değerlendirilir, süreç hakkında geri bildirim verilir ve gerektiğinde aileye rehberlik edilir. Oyun terapisi, aile ile iş birliği içerisinde yürütülen bir süreçtir.

Hayır. Her çocuğun ihtiyaçları farklıdır. Yapılan klinik değerlendirme sonrasında, çocuğun ihtiyaçlarına en uygun terapi yaklaşımı belirlenir.

Gözetilen en hassas nokta çocuk/ergen ile terapist arasında kurulan güven bağıdır. Bu bağın zedelenmemesi için seans içi paylaşımlar gizli tutulur. Ancak çocuğun/ergenin kendisine veya bir başkasına zarar verme riski gibi güvenliği tehdit eden kritik bir durum söz konusu olduğunda, bu durum çocukla da paylaşılarak aile derhal bilgilendirilir. Genel süreç, ilerlemeler ve aileye düşen görevler ise ebeveyn görüşmelerinde düzenli olarak aktarılır.

Evet. BDT, çocuk ve ergenlerde bilimsel araştırmalarla etkililiği desteklenen psikoterapi yaklaşımlarından biridir. Terapi süreci çocuğun yaşına uygun etkinlikler, oyunlar, hikâyeler ve yapılandırılmış tekniklerle yürütülür.

Bu süreçte en önemli nokta çocuğa karşı tamamen dürüst ve açık olmaktır. Ona bir sorun veya "bozukluk" olduğu için değil; duygularını anlamlandırmak, okulda, arkadaşlarıyla ya da evde yaşadığı bazı zorlukları daha kolay çözebilmesi için bir uzmandan destek alınacağını söyleyebilirsiniz. "Biz nasıl hastalandığımızda doktora gidiyorsak, duygularımızı, öfkemizi veya kaygılarımızı daha iyi anlamak için de bu alanın uzmanı olan bir psikologla görüşebiliriz" şeklinde bir açıklama, çocuğun kaygısını azaltacaktır.

Filial Terapi eğitimi aldıktan sonra evde uygulayacağınız özel oyun seansları, genellikle haftada bir kez ve sadece 30 dakika sürer. Önemli olan sürenin uzunluğu değil, bu 30 dakikanın tamamen yapılandırılmış, dikkat dağıtıcılardan uzak ve çocuğa odaklı (kaliteli) geçmesidir.

Hayır. Sürece çocuğun hayatında aktif rol oynayan tüm birincil bakım verenler katılabilir. Klinik değerlendirme sonrasında sadece anne, sadece baba veya her iki ebeveynin birlikte katılımı planlanabilir. Hatta çocuğun bakımını üstlenen yasal vasiler veya büyükanne/büyükbaba gibi figürler de sürece dahil edilebilir.

Normalde evde oynanan oyunlarda ebeveynler genellikle yönlendiricidir ("Arabayı buraya park et", "Hadi boyama yapalım" vb.) ya da öğretici rol üstlenirler. Filial Terapideki özel oyun zamanlarında ise çocuk tamamen özgürdür ve liderdir. Ebeveyn, uzmandan öğrendiği özel tekniklerle çocuğun duygularını yansıtır, onu yargılamadan kabul eder ve terapötik sınırlar koyar. Bu yapı, sıradan bir oyunu iyileştirici bir terapi sürecine dönüştürür.

Her aile ve her çocuk farklıdır. Filial Terapinin uygunluğu; çocuğun ihtiyaçları, aile yapısı, başvuru nedeni ve klinik değerlendirme sonucunda belirlenir.

Filial Terapinin önemli bir parçası, ebeveynlerin öğrendikleri becerileri evde çocuklarıyla planlanan özel oyun zamanlarında uygulamalarıdır. Bu uygulamalar, ebeveyn-çocuk ilişkisinin günlük yaşam içinde güçlenmesini desteklemeyi amaçlar.

Hayır. Filial Terapinin temel amacı; ebeveyn ile çocuk arasında güvenli, kabul edici ve sağlıklı bir ilişki geliştirmektir. Güçlenen ebeveyn-çocuk ilişkisi, çocuğun duygusal gelişimini ve baş etme becerilerini destekleyebilir.

Hayır. Evde yapılan resim çalışmaları, hobi amaçlı sanat etkinlikleri veya okul etkinlikleri çocukların gelişimine katkı sağlayabilir; ancak bunlar terapi değildir. Dışavurumcu Sanatlar Oyun Terapisi, psikolojik değerlendirme sonrasında belirlenen hedefler doğrultusunda planlanan, etik ilkelere bağlı yürütülen ve çocuk ruh sağlığı alanında eğitim almış uzmanlar tarafından uygulanan profesyonel bir psikoterapi yöntemidir.

Evet. Dışavurumcu Sanatlar Oyun Terapisi yalnızca resim yapmaktan ibaret değildir. Çocuğun ilgisine ve gelişimsel özelliklerine göre hikâye oluşturma, kukla çalışmaları, hareket, drama, oyun, müzik, ritim veya farklı yaratıcı materyaller kullanılabilir. Amaç çocuğu belirli bir etkinliğe yönlendirmek değil, kendisini en rahat ifade edebileceği yolları birlikte keşfetmektir.

Evet. Ebeveynlerin çocuklarıyla kitap okumaları, birlikte hikâye üretmeleri veya açık uçlu sorularla hikâyeyi zenginleştirmeleri çocuğun duygusal gelişimini destekleyebilir. Ancak terapötik hikâye anlatımı, yalnızca hikâye okumaktan ibaret değildir. Çocuğun verdiği sembolik mesajları güvenli bir terapötik ilişki içerisinde anlamlandırmak uzmanlık gerektirir.

Evet. Her çocuk duygularını aynı şekilde ifade etmez. Bazı çocuklar hikâye oluştururken bazıları resim yapmayı, kuklalarla oynamayı, figürlerle canlandırma yapmayı veya sembolik oyun kurmayı tercih eder. Terapist, çocuğun kendini en rahat ifade edebileceği yöntemleri kullanarak süreci bireyselleştirir.

Hiçbir terapi yöntemi her çocuk için kesin sonuç garantisi vermez. Terapinin başarısı; çocuğun ihtiyaçlarına uygun yöntemin seçilmesine, terapötik ilişkinin niteliğine, ailenin sürece katılımına ve yaşanan güçlüğün özelliklerine bağlıdır. Amaç yalnızca belirtileri azaltmak değil, çocuğun duygusal dayanıklılığını ve sağlıklı baş etme becerilerini güçlendirmektir.

Terapi süresi; çocuğun yaşadığı güçlüğün türüne, süresine, gelişimsel özelliklerine ve belirlenen terapi hedeflerine göre değişiklik gösterir. Bu nedenle her çocuk için tek bir seans sayısından söz etmek mümkün değildir.

Ergenlik döneminde terapiye karşı direnç göstermek oldukça doğal bir süreçtir. Bu durumda genci zorlamak veya baskı kurmak terapötik bağın kurulmasını zorlaştırır. Ona, "Kendini baskı altında hissetmeni istemiyorum. Ancak sadece bir seans gidip, oradaki ortamı görüp, devam edip etmeme kararını tamamen sana bırakalım" diyerek süreç üzerinde kontrol sahibi olduğunu hissettirebilirsiniz. Çoğu zaman ilk seanstaki yargılanmayan, güvenli alanı gören ergenler sürece kendileri devam etmek istemektedir.

Evet, çok olumlu düzeyde etkiler. Özellikle LGS ve YKS gibi kritik dönemlerdeki öğrencilerde sınav kaygısı, odaklanma güçlüğü ve performans anksiyetesi sıkça görülür. BDT; öğrencinin kaygıyı tetikleyen işlevsel olmayan (başarısız olacağım, mahvoldum gibi) düşünce kalıplarını fark etmesini sağlar. Zaman yönetimi, gevşeme egzersizleri ve problem çözme becerileri kazandırarak hem akademik başarıyı artırır hem de sınav sürecini daha sağlıklı yönetmesine yardımcı olur.

Terapi sürecinde gizlilik temel etik ilkelerden biridir. Ergenin kendisine veya bir başkasına zarar verme riski gibi güvenliği ilgilendiren istisnai durumlar dışında, paylaşımlar gizlilik çerçevesinde değerlendirilir. Sürecin başında gizlilik sınırları hem ergen hem de ebeveynlerle paylaşılır.

Terapi süresi; ergenin ihtiyaçlarına, başvuru nedenine, terapi hedeflerine ve sürece gösterdiği katılıma göre değişiklik gösterir. Bu nedenle herkes için geçerli standart bir seans sayısı bulunmamaktadır.

Ergen, çocukluktan yetişkinliğe geçiş evresinde olduğu için aile katılımı çocuk terapisine kıyasla daha farklı şekillenir. Süreci doğrudan ergenle yürütürüz ancak aile içi iletişimi desteklemek adına belirli aralıklarla (bazen ergenin de katıldığı ortak seanslarla, bazen de sadece ebeveynle) görüşmeler yapılır. Amacımız, evdeki çatışma dinamiklerini azaltmak ve gence sağlanan profesyonel desteğin aile ortamında da paralel şekilde sürdürülmesini sağlamaktır.

Ergenlik döneminde gençlerin daha kapalı olması, ailesinden ziyade akranlarıyla vakit geçirmek istemesi, odasına çekilmesi veya zaman zaman ani tepkiler vermesi gelişimsel olarak oldukça normaldir. Ancak bu durumlar bir "kopuşa" dönüşüyorsa; örneğin genç sevdiği aktivitelerden tamamen uzaklaştıysa, akademik başarısında ani ve sert bir düşüş varsa, öz bakımını (banyo yapmak, odasını toplamak vb.) ihmal ediyorsa veya öfke nöbetleri sözel/fiziksel şiddete evriliyorsa bu durum gelişimsel sınırları aşmış demektir. Bu noktada profesyonel bir klinik değerlendirme almak en doğrusudur.

EMDR yalnızca yetişkinlerde değil; gerekli eğitimleri almış ruh sağlığı uzmanları tarafından çocuk ve ergenlerde de uygulanabilmektedir. Kullanılan teknikler, bireyin gelişim düzeyine ve ihtiyaçlarına göre uyarlanır.

Hayır. EMDR hipnoz değildir. Danışan terapi boyunca bilinci açık şekilde sürece aktif olarak katılır.

Hayır.Anılar silinmez. Ama o anıya eşlik eden yoğun duygusal yük azalabilir.

Hayır. Bazı kişiler kısa sürede fayda görse de psikoterapi bireysel bir süreçtir ve ilerleme kişiden kişiye değişir.

Hayır. EMDR'de bazı terapi yaklaşımlarından farklı olarak yaşanan olayın tüm ayrıntılarının anlatılması her zaman gerekli değildir. Danışanın kendini rahat hissettiği ölçüde paylaşım yapması yeterlidir. Terapi süreci, kişinin sınırlarına saygı duyularak planlanır.

EMDR sırasında geçmişte yaşanan olaylar konuşulurken zorlayıcı duygular ortaya çıkabilir. Ancak terapi, danışanın kendini güvende hissedebileceği bir hızda ilerler. Amaç kişiyi yeniden travmatize etmek değil, yaşanan deneyimin duygusal yükünü azaltmaktır. Terapist, süreç boyunca danışanın duygu düzenleme becerilerini destekleyerek güvenli bir çalışma ortamı oluşturur.

Hayır. Çocukluk dönemindeki yaşantılar üzerinde çalışılabileceği gibi yetişkinlikte yaşanan trafik kazası, kayıp, ayrılık, iş yaşamındaki zorlayıcı deneyimler veya diğer travmatik olaylarda da uygun değerlendirme sonrasında EMDR uygulanabilir.

Seans sonrasında bazı kişiler rahatlama hissederken, bazıları geçici olarak yorgunluk, duygusal yoğunluk veya yeni farkındalıklar yaşayabilir. Bu tepkiler genellikle beynin yaşantıları işlemeye devam etmesinin doğal bir parçası olarak değerlendirilir. Terapistiniz, seans sonrasında dikkat edilmesi gereken noktalar hakkında sizi bilgilendirecektir.

Uygun teknolojik koşullar sağlandığında ve danışanın ihtiyacına göre değerlendirildiğinde online ortamda da EMDR uygulanabilmektedir.

Terapi süresi kişiden kişiye değişir. Yaşanan güçlüğün türü, süresi, terapi hedefleri ve bireysel ihtiyaçlar seans sayısını etkiler. Bu nedenle herkes için geçerli belirli bir seans sayısı vermek mümkün değildir.

Yetişkin psikoterapisi seansları genellikle 45-50 dakika sürmektedir. Gerektiğinde uygulanan terapi yaklaşımına göre süre planlamasında farklılıklar olabilir.

Evet. Psikoterapi süreci etik ilkeler doğrultusunda gizlilik esasına dayanır. Yasal yükümlülük gerektiren istisnai durumlar dışında, danışanın paylaştığı bilgiler üçüncü kişilerle paylaşılmaz.

Seans sıklığı danışanın ihtiyaçlarına göre planlanır. Çoğu terapi süreci başlangıçta haftada bir görüşme şeklinde yürütülür. Sürecin ilerleyen dönemlerinde bu sıklık yeniden değerlendirilebilir.

Bu kategoride soru bulunmuyor.